ಯೋಚಿಸಲೊ೦ದಿಷ್ಟು… ೬೯


ಗುರುಬ್ರಹ್ಮಾ ಗುರುವಿಷ್ಣು ಗುರುರ್ದೇವೋ ಮಹೇಶ್ವರಾ:
ಗುರು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಪರಬ್ರಹ್ಮ೦ ತಸ್ಮೈಶ್ರೀ ಗುರುವೇ ನಮ:

“ ಗುರು ” ಪದದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಅಕ್ಷರಗಳಿದ್ದು, “ ಗು ” ಎ೦ದರೆ ಕತ್ತಲು ಯಾ ಅಜ್ಞಾನವೆ೦ದೂ ಹಾಗೂ “ ರು ” ಎ೦ದರೆ ಅದನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವವನೂ ಎ೦ದರ್ಥ.

ಯಾರು ಶಾಸ್ತ್ರಾದಿ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಬೋಧಿಸಿ, ಅಜ್ಞಾನದ ಅ೦ಧಕಾರವನ್ನು ಕಳಚಿ ಹಾಕುತ್ತಾನೋ ಅವನೇ “ ಗುರು ” ಎ೦ದರ್ಥವಾಯಿತು. ಬೋಧನೆಯೂ ಶಾಸ್ತ್ರವೇ ಹಾಗೂ ಬೋಧಿಸುವುದೂ ಶಾಸ್ತ್ರವೇ.
ಅ೦ದರೆ ಸಮರ್ಪಕವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬೋಧನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದಾಗ ಬೋಧಿಸುವುದು ಜೀವ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆತನ ಬೋಧನೆಯು ಶಿಷ್ಯನ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕಿ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಆತನಲ್ಲಿ ನೆಲೆನಿಲ್ಲಿಸುವ೦ತಾಗಿರಬೇಕು.ಸಮರ್ಪಕವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸುವವನೇ ಆಚಾರ್ಯ ಅಥವಾ ಗುರು. ಶಭ್ಧಗಳು ಹಾಗೂ ಚಿತ್ರಗಳು ಸಿಧ್ಧವಾಗಿವೆ. ಅವುಗಳ ಅರ್ಥವೂ ಸಿಧ್ಧವಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆ ಸಮರ್ಪಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುವವನೇ “ ಗುರು ”.

ಹಾಗಾದರೆ ಮೊದಲ ಗುರು ಯಾರೆ೦ಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ! ತ೦ದೆಯ ತ೦ದೆ ಅಜ್ಜ, ಆತನ ತ೦ದೆ, ಮುತ್ತಜ್ಜ, ಅವನ ತ೦ದೆ ಹೀಗೆ ಹೋಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಕೊನೆಗೊಬ್ಬನಲ್ಲಿಯೇ! ಆತನೇ ಬ್ರಹ್ಮ. ಆ ಪರಮಸ್ವರೂಪಿ ಭಗವ೦ತನನ್ನೇ ಪ್ರಥಮ ತ೦ದೆಯೆ೦ದು ತಿಳಿದರೆ ಅವನೇ ಪ್ರಥಮ ಗುರುವೂ ಆಗುತ್ತಾನೆ. ನ೦ತರ ಬ೦ದಿಳಿದದ್ದು ಸನಾತನ ಧರ್ಮದ ಗುರು ಪರ೦ಪರೆ ಆದಿಶ೦ಕರಾಚಾರ್ಯರಿ೦ದ ಮೊದಲ್ಗೊ೦ಡದ್ದು- ಗುರು-ಶಿಷ್ಯ ಪರ೦ಪರೆ ಆರ೦ಭವಾದದ್ದು.
ಹೀಗೆ ಅಜ್ಞಾನವೆ೦ಬ ಅ೦ಧಕಾರವನ್ನು ತೊಡೆದು ಹಾಕಿ, ಸುಜ್ಞಾನವೆ೦ಬ ದೀವಿಗೆಯನ್ನು ಹಚ್ಚುವ ಪರಮ ಗುರುವನ್ನು ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ, ತಸ್ಮೈಶ್ರೀ ಗುರವೇ ನಮ: ಎ೦ದು ಅರ್ಥೈಸುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಎರಡೂ ಅರ್ಥಗಳ ಹೂರಣ ಒ೦ದೇ. ಪರಮನ್ನಿಯಾಮಕ ಆ ಭಗವ೦ತನೇ ಪ್ರಥಮ ಗುರು. ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ನಮನವೆ೦ಬುದನ್ನು ಮೇಲಿನ ಶ್ಲೋಕ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತದೆ.

ಓ೦ ಗುರುಭ್ಯೋ ನಮ | ಪರಮ ಗುರುಭ್ಯೋ ನಮ:| ಪರಮೇಷ್ಠಿ ಗುರುಭ್ಯೋ ನಮ |

ನಾವು ಗಾಯಿತ್ರೀ ಮ೦ತ್ರದ ಆರ೦ಭಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ: ಸಮಸ್ತ ಗುರುಪರ೦ಪರೆಯನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಗೆ ಇದು. ಮೊದಲು ಗುರು, ನ೦ತರ ಅವನ ಗುರು, ಆನ೦ತರ ಪರಮೋಚ್ಚ ಗುರುವಿಗೆ ನಮ:. ಇದನ್ನು ಪಿತಾಮಹ, ಪ್ರಪಿತಾಮಹ –ಪರಮ ಪಿತಾಮಹ (ಅಜ್ಜ- ಮುತ್ತಜ್ಜ- ಪರಮ ಪಿತಾಮಹ ಆ ಭಗವ೦ತ) ರನ್ನು ಗುರು ಪರ೦ಪರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಪಿತೃಗಳನ್ನು ನೆನೆಸುವ ಬಗೆಯೆ೦ಬುದೂ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿದೆ.

ತದ್ವಿಜ್ಞಾನಾರ್ಥ೦ ಸ ಗುರುಮೇವಾಭಿಗಚ್ಛೇತ್ ಸಮಿತ್ಪಾಣಿ: ಶ್ರೋತ್ರಿಯ೦ ಬ್ರಹ್ಮನಿಷ್ಠ೦. (ಮು೦ಡಕೋಪನಿಷತ್ ೧.೨.೧೨)

ಜ್ಞಾನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಕ್ರಮಬಧ್ಧವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊ೦ಡಿರುತ್ತಾನೋ ಅವನನ್ನು “ಶ್ರೋತ್ರಿಯ” ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿ೦ದ ಗುರುವೊಬ್ಬ ಪ೦ಡಿತನು. ಹಾಗೆ೦ದು ಪ೦ಡಿತರೆಲ್ಲಾ ಗುರುವಾಗಿರಬೇಕೆ೦ದಿಲ್ಲ. ಪ೦ಡಿತನೊಬ್ಬ ಗುರುವಾಗಬೇಕೆ೦ದಲ್ಲಿ ಅವನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಾನ್ವೇಷಣಾ ( ಪರಮ ಪ್ರಾಪ೦ಚಿಕ ಅವ್ಯಕ್ತ ಸತ್ಯ) ನಿಷ್ಠೆಯೂ ಅತ್ಯವಶ್ಯ. ಈ ಅನ್ವೇಷಣಾ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನೇ “ ಬ್ರಹ್ಮನಿಷ್ಠೆ“ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಆತ್ಮವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಕುರಿತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಲ್ಲವನೂ ಮತ್ತು ಆ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನೆಲೆಗೊ೦ಡಿರುವವನೇ “ ಗುರು ”“ ಎ೦ದು ವೇದದಲ್ಲಿಯೇ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ನಾನು ಪೂರ್ಣನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಯೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎ೦ಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಅಥವಾ ಪೂರ್ಣತ್ವದೆಡೆಗೆ ನಾವು ಚಲಿಸಲು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ “” ಗುರುಮೇವಾಭಿಗಚ್ಛೇತ್ ” ( ಗುರುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು) ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s